Երևանում երեքշաբթի օրը հրապարակված «Քաղաքացիական հասարակության ինդեքս. Հայաստան» զեկույցը վկայում է, որ մի շարք այլ խնդիրների հետ միասին Հայաստանում քաղաքացիական հասարակության առջև ծառացած հիմնական մարտահրավերը հասարակական կազմակերպությունների ազդեցության մակարդակն է:

«Քաղաքացիական հասարակությունը դեռևս ներգործության առումով այդքան էլ ուժեղ չէ, և չնայած արագ արձագանքելու կարողությանը, ինչպես նաև սոցիալական խնդիրների վերաբերյալ իրենց արձագանքին, ոչ միշտ է, որ գործողությունները նկատելի են և վերածվում են ներգործության և ազդեցության», - ասում է այս ծրագրի համակարգող «Քաունթերփարթ ինթերնեյշնլ» կազմակերպության ներկայացուցիչ Լուսինե Հակոբյանը:
Հայաստանում Միացյալ Նահանգների դեսպան Մարի Յովանովիչի կարծիքով էլ, երբ քաղաքացիական հասարակությունը գործելու քաջություն է ունենում, այն կարող է սարեր շուռ տալ:

«Երբեմն կառավարությունները նմանվում են այդ սարերին: Երբ հասարակական կազմակերպությունները թե՛ հասարակությունում, թե՛ կառավարությունում արմատական փոփոխությունների հարցում վայելում են մարդկանց աջակցությունը, սա գրեթե միշտ նշանակում է, որ սարի համար եկել է տեղաշարժվելու ժամանակը», - ասաց դեսպան Յովանովիչը:

Դեսպանը, հղում կատարելով Հայաստանի նախագահ Սերժ Սարգսյանի` Հանրապետական կուսակցության համագումարում հնչեցրած ելույթին, թե Հայաստանը հասարակական վերահսկողության կարիք է զգում, շեշտեց, թե պետք է գիտակցել, որ կառավարության քննադատությունը հավատարմության կամ հայրենասիրության պակաս չի նշանակում:

«Այսինքն` ասել կառավարությանը, իշխանությանը այն, ինչ նա ուզում է լսել, նշանակում է արջի ծառայություն մատուցել», - «Ազատություն» ռադիոկայանի հետ զրույցում շեշտեց Յովանովիչը և հավելեց. - «Հայաստանում ժողովրդավարացման հաստատման գործում քաղաքացիական հասարակությունը կարող է երկակի դեր խաղալ` մի կողմից քննադատելով կառավարության վարած քաղաքականությունն ու իրականացվող քայլերը, մյուս կողմից` սերտորեն համագործակցելով կառավարության հետ և մասնակցելով որոշումների կայացման գործընթացին»:

Ըստ նրա՝ զարգացման հաջորդ փուլ անցնելու համար թե՛ ԱՄՆ-ը, թե՛ Հայաստանը, թե՛ որևէ այլ երկիր պետք է ավելի անալիտիկ մտածողություն ունենան, ավելի կոշտ լինեն ու քննադատորեն մոտենանք իրենց պատկերացումներին:

«Քաղաքացիական հասարակության ինդեքս. Հայաստան» զեկույցը ուսումնասիրել և որպես հաջողված է գնահատում բնապահպանական կազմակերպությունների համագործակցության փորձը, շեշտելով, թե այս դեպքում ՀԿ-ներին հաջողվեց մի կողմ դնել անձնական նկրտումներն ու դրամաշնորհ ստանալու անթաքույց ձգտումը և «Էկոլոգիական հասարակական դաշինք» կազմել, որն այս ընթացքում կարողացավ բարձրաձայնել հասարակությանը հուզող բնապահպանական խնդիրները և առանձին դեպքերում նաև հաջողության հասնել:

Դաշինքի անդամ «Հանուն կայուն մարդկային զարգացման» կազմակերպության նախագահ Կարինե Դանիելյանը «Ազատություն» ռադիոկայանի հետ զրույցում կարծիք հայտնեց, թե բնապահպանական կազմակերպությունների ազդեցությունը բարձր գնահատելը սխալ կլինի:

«Ճիշտ է, ունենք որոշ հաջողություններ, բայց անհամեմատ է այն պրոբլեմների հետ, որոնք կանգնած եմ մեր առջև, և մենք դեռ լուծել չեն կարողանում», - ասաց Դանիելյանը:

Ըստ նրա, երբ դաշինքը նոր էր ստեղծվում, բնապահպանների նկատմամբ լուրջ թերահավատություն կար, բացի այդ, ինչպես և բոլոր հասարակական կազմակերպությունների դեպքում ե՛ւ նախկինում, և հիմա, հնչում է մեղադրանք, թե «դրամաշնորհ յուրացնող», այլ կերպ ասած` «գրանտակեր» են:

«Բայց հանրությունը տեսնում է, որ դա այդպես չէ, որ մեր խնդիրը իրոք երկիրը պահպանելն է հաջորդ սերունդների համար», - ասաց բնապահպանը:

Ըստ Հայաստանում ԵԱՀԿ դեսպան Սերգեյ Կապինոսի՝ քաղաքացիական հասարակության հանդեպ անվստահությունը նաև պայմանավորված է նրանով, որ, ցավոք, հասարակական կազմակերպություններից գերակշիռ մասը քաղաքականացված է:

«ՀԿ-ների մեջ մեծ թիվ են կազմում տարբեր քաղաքական նախասիրություններ ունեցող, մեկ անձի շուրջ ձևավորվածները, ուստի զարմանալի չէ, որ սուբյեկտիվ գործոնն այստեղ գերակայող է դառնում: Իմ կարծիքով, հասարակական կազմակերպությունները իրենց գործունեությունը պետք է հիմնեն ծրագրերի, ամբողջական կոնցեպցիացիաների վրա: Իսկ ընդհանուր քաղաքակականացված դաշտում նման կազմակերպությունները հազվադեպ հանդիպող երևույթներ են», - «Ազատություն» ռադիոկայանի հետ զրույցում նշեց Կապինոսը:

Աղբյուր՝ www.azatutyun.am