Ոստիկանությունն ինքնադրսևորման աննախադեպ քայլեր է սկսել: Մինչ այժմ զբաղված էին ոստիկանների հեղինակությունը բարձրացնելու գործով, հիմա սկսել են պայքարել էմոների դեմ: Երեկ մենք առիթ ունեցանք հարցեր ուղղել ՀՀ ոստիկանապետ Ալիկ Սարգսյանին: Եվ զրույցը սկսեցինք էմոների խնդրից, որոնց դեմ երեկ ՄՀՆՋ-ի վետերանների երիտթևը երթ էր կազմակերպել:
- Ու ոչ միայն էմոների, ընդհանրապես աղանդավորական շարժումների դեմ պետք է պայքարենք, որովհետև նրանք մեր ժողովրդին լուրջ բարոյական վնաս են բերել:

- Իսկ ինչո՞ւ եք ընտրել պայքարի այս մեթոդը: Ոստիկանության համակարգում այլ մեխանիզմ չկա՞:

- Ոստիկանությունը երթ անելու կարիք չունի, դա ուժային կառույց է, ունի հստակ գործառույթներ: Ոստիկանությունն իր պահանջները կարող է օֆիցիալ, պետական մակարդակով ներկայացնի և ոչ թե երթի տեսքով: Սա միլիցիայի հատուկ նշանակության ջոկատների երթն է, որը հասարակական կազմակերպություն է: Դրա մեջ հիմնականում ներառված են ոստիկանության այն վետերանները, որոնք մասնակցել են երկրի սահմանների պաշտպանությանը, Արցախյան ազատամարտին: Ես էլ, ճիշտն ասած, էս կազմակերպության պատվավոր նախագահն եմ: Ես ինքս իմ հավանությունը տվել եմ, որ մարդիկ այս ակցիան կատարեն: Իհարկե, էմոներին վատ եմ վերաբերվում, անսահման վատ, ես դա չեմ ընդունում:

- Ինչո՞ւ:

- Էս վերջին դեպքերը, կարծում եմ, որոշակի կապ ունեն դրա հետ: Դրական ի՞նչ են բերում էմո կոչված և աղանդավորական մնացած կազմակերպությունները մեր ժողովրդին, մի բան գոնե ասեք:

- Պարոն Սարգսյան, ինքնասպանություններ ավելի հաճախ լինում են նաև սոցիալական խնդիրների պատճառով: Կշարունակե՞ք երթեր անել, օրինակ, թրաֆիքինգի, թմրամոլության, գողության, սպանության և այլ հանցատեսակների դեմ:

- Սպանությունների դեմ ոստիկանությունը պայքարում է էնքան, որքան մնացած հանցատեսակների դեմ: Իսկ էմոների հետ կապված, եթե էսօր հատուկ նշանակության ջոկատի մեր նախկին ոստիկանները դուրս եկան փողոց, դա ընդամենը իրենց վերաբերմունքի դրսևորումն է:

- Վերաբերմունք արտահայտելով ի՞նչ են փոխելու:

- Որևիցե լուրջ արդյունք այս պահին չի կարող լինել: Դրանց նպատակը արդյունք ունենալը չէ, իրենց տրամադրությունը, վերաբերմունքը ժողովրդին հաղորդելն է: Մեր ոստիկաններն ու վետերաններն էլ ուզում են իրենց վերաբերմունքը ցույց տան էմոներ կոչվածի ու աղանդավորական մի շարք դրսևորումների նկատմամբ: Էդ ակցիան վերջանալու ա խաղաղ, բոլորը կգնան իրենց տները, ովքեր ինչ տպավորություն կստանան, հետևություն կանեն: Դա թողնելու եմ հասարակության գնահատականին:

- Տպավորություն է, որ ոստիկանության խնդիրը միայն էմոներին բռնելն է, ուշի ուշով հետևում են դպրոցներում աշակերտների վարքագծին, հագուստի գունային համադրությանը...

- Մի քանի բաներ նայում ենք, իհարկե: Հիմա եթերն եմ նայում թե եթերում ինչ աղբ ա, ամբողջ եթերում, էս կիսագողական, էս հանցագործ, էս խոսակցական ժարգոն կոչվածը և այլն: Որպես քաղաքացի՝ դա Ձեզ չի՞ մտահոգում: Ամեն դեպքում ինձ դա շատ մտահոգում է:

- Բայց իրականության արտացոլանքն է: Մեր պաշտոնյաների վարքն ու երկրի բարոյական մթնոլորտն է ցուցադրվում:

- Բայց Դուք գտնում եք ճի՞շտ է անպայման ընտրել էդ նեգատիվը և դա ցույց տալ հեռուստատեսությամբ և ժողովրդին: Ավելի շատ պրոպագանդել դեպի վատը, էդ լեզուն: Դուք գտնում եք, որ ամեն դառը իրականություն պետք ա էսօր էս մակարդակո՞վ մատուցել ժողովրդին: Նույն սովետական ժամանակները քննադատում եք, բայց էդ ժամանակ լուրջ դպրոց կար, որը կոչվում էր ագիտացիա ու պրոպագանդա, ցավոք սրտի՝ էդ շրջկոմների կազմում: Բացասման բացասում գոյություն ունի: Եկեք վատը բացասենք, լավն էլ մի քիչ ընդօրինակենք: Եթե չենք ընդօրինակում, գոնե էդ աստիճանի չմերժենք: Սովետական ժամանակ ցենզ կար, որը ընդունված էր, որը՝ չէ: Բայց ամեն ինչը էսքան պարզունակ մատուցել ու հաշվի չառնել, որ ժողովրդի մեջ խավ կա, որ առաջինը հենց էդ վատն է ընդօրինակում:

- Դուք պաշտոնյա եք, դրա՞ համար եք վրդովվել սերիալներից:

- Ես պաշտոնյա չեմ, առաջինը՝ հայ մարդ եմ, իմ վրա շատ ազդում է էս ամեն ինչը:

- Իսկ որ իրականում է այդպես, ազդո՞ւմ է Ձեր վրա:

- Իհարկե, շատ-շատ է ազդում, հիմա կասեք՝ բա ինչի՞ դրա դեմը չեք առնում: Միանգամից դրա դեմ պայքարելը, արմատախիլ անել հնարավոր չի, որովհետև սա մեր կենցաղն է, հասկանում եք, մենք մեզնով պիտի փոխենք. ես իմ երեխաներին պիտի քարոզեմ, Դուք՝ ձեր, դպրոցներ մտնենք, բացատրենք: Ես պիտի աշխատեմ իմ կերպարով ավելի հավանելի և ձգող դառնամ 5-րդ դասարանի երեխու համար, քան սենց կիսաավտարիտետ կոչվածը, որը գա մեքենայով կանգնի դպրոցի դեմ, երեխին տանի: Նա ինձ ավելի շատ պիտի հավանի, որ ձգտի դառնա ոստիկան, բժիշկ, բայց ոչ թե հանցագործ:

- Ձեր՝ ոստիկանապետ լինելու ընթացքում կարողացե՞լ եք Ձեր կերպարով օրինակ ծառայել:

- Չէի ասի, որ դա ամբողջական բոլոր հնարավորությունների սահմաններում է եղել: Չէ, իհարկե չեմ հասցրել, աշխատանքս ծանր է, բայց փողոցում էլ, եթե մի բան ա ստացվում իմ հետ, ցանկացած ոստիկանի հետ, աշխատում եմ, որ էդ կերպարը ճիշտ մատուցվի, հանկարծ մի սխալ բան ցույց չտամ ու իմ կերպարով բիծ չդնեմ ոստիկանության վրա: Դա շատ կարևոր է: Երբեմն մարդիկ ասում են՝ հասարակության կարծիքի վրա թքած ունեմ. դա ամենավատ բանն ա, ով որ թքած ունի հասարակության կարծիքի վրա, առաջինը թքած ունի իր վրա, իր ընտանիքի վրա, իր կերպարի վրա:

- Եթե հաշվի եք առնում հասարակության կարծիքը, փորձե՞լ եք պարզել՝ ինչո՞ւ հասարակությունը չի վստահում ոստիկանին, խուսափում է նրանից:

- Ես Ձեր հետ համամիտ չեմ, որ խուսափում է, բայց, իհարկե, վստահության մի քիչ խախտում կա, հասկանում եմ:
- Հատկապես 2008-ից հետո:

- 2008-ից հետո՞, շատ վատ եք նայում...

- Ակցիաների ժամանակ բախումներ են լինում, ոստիկանները ծեծում ու ճնշում են ընդդիմադիրներին:

- Դուք նկատի ունեք մարտի 1-ը նորի՞ց: Մարտի 1-ը եղել է 2008 թվականի մարտի 1-ին: Դրանից հետո ոչ մի տեղ ոչ մի բան չի շարունակվել: Ով որ էդ բախումը արել ա, ոստիկանը կանխել ա: Մենք մեր գործի տերն ենք, եթե միտինգ ա, ցույց ա, մենք ասում ենք՝ չի կարելի փակել խաչմերուկը, բանուկ մասը բացեք: Դուք դա բախո՞ւմ եք համարում, մեր գործն ենք անում, ինչի՞ եք դրան հիվանդագին վերաբերվում: Ինչ վերաբերվում ա ոստիկանության հեղինակությանը, այս պահին շատ նորմալ ա, մեր արածի դիմաց ժողովուրդը արժանին մեզ հատուցում ա: Եթե մեր ռեյտինգը պիտի լինի 40-50 տոկոս, ապա ավելին ես չեմ էլ սպասում, աշխատանքով դա պիտի լինի: Եթե մեկի տանը հանցագործություն ա կատարվում, ու նա չի դիմում ոստիկանություն, սա շատ ամոթ ա, շատ վատ ա մեր համար, եթե չի դիմում. նշանակում ա՝ հավատ չունի, պետք է շատ աշխատենք: Մենք չունենք վկայի ինստիտուտ, որը սովետական ժամանակներից եկած վատ բան ա: Մարդիկ չեն վստահում, մտածում են՝ գնանք մի տեղ վկայություն տանք, ընկնում ենք կրակը, մի տասը անգամ կտանեն տարբեր ստորաբաժանումներ, կտանջեն, ընտանիք ունի մարդը, հարմար չէ, որի համար չի դիմում ոստիկանություն: Էս մեկ մինուս, մտածում ա՝ ինչքան հեռու, էնքան լավ: Բա բացահայտվելուց հետո նրա անձի կյանքի երաշխավորը ոստիկանությունը արդյո՞ք կկարողանա պահի մինչև վերջ, որ նա հանգիստ դուրս գա փողոց ու պրոբլեմ չունենա նրա հետ, ում դեմ ցուցմունք ա տվել: Մենք դրա վրա էլ ենք աշխատում, որ վկան հենց էդ պահից անցնում է մեր պաշտպանության ներքո:

- Պարոն Սարգսյան, մերթ ընդ մերթ պայքարում եք նաև սեռական փոքրամասնությունների դեմ, հատկապես Կոմայգում: Արդյունքի հասա՞ք:

- Մի քիչ դաշտը բաց ա, պրոբլեմ ունենք դրա հետ, չենք կարողանում հարցը լուծենք, որովհետև օրենքի բաց կա: Մարդուն բերելով, մի քանի հազար տուգանելով, նորից հայտնվում ա նույն տեղում: Փորձում ենք տանենք էնպիսի տեղ, որ քիչ երևան, բայց իրանք սիրում են ժողովրդի աչքին երևան: Մենք կոպիտ միջոցներ ձեռք չենք առնում, մարդու իրավունքներ չենք խախտում, դա իրենց գործն ա, բայց մեր քաղաքում հարիր չի ժողովրդին, որ... Դրանց ֆիզիկապես տանել չեմ կարողանում: Ինչ վերաբերվում է էմոներին, սրանք մեր գենոֆոնդը հնարավոր ա խախտեն:

- Իսկ բանակում տեղի ունեցած ինքնասպանություններն ու սպանությունները Ձեզ մտահոգո՞ւմ են այնպես, ինչպես աղանդավորներն ու էմոները:

- Խումբ է ստեղծվել, տարբեր սպանություններով, ինչը որ ժողովուրդը խոսում ա, հիմա հետազոտում են, դրանք ուսումնասիրվում են տարբեր կառույցների կողմից: Ինձ շատ է հուզում, մտահոգում: Եթե հիմնավորվեց, որ դա էս շարժման արդյունք ա, ինքս չեմ զլանա՝ հեռուստատեսությամբ կհայտարարեմ:

- Իսկ եթե պարզեք, որ բանակում տիրող մթնոլորտն է պատճա՞ռը:

- Չէ, բանակի մթնոլորտի մասին ես ասելու բան չունեմ, դրանով զբաղվում են մարդիկ, հրամանատարությունը: Ես խոսում եմ կոնկրետ շարժման մասին:

Աղբյուր՝ www.hraparak.am