Երեկ Հայ օգնության ֆօնդ կազմակերպության /ՀՕՖ/ Երեխաների աջակցության կենտրոնը նշում էր իր հիմնադրման 10-ամյակը: Տաս տարի է  ՀՕՖ-ը ժամանակավոր ապաստան է ապահովում անտեսված, չարաշահված, անօթեւան եւ բռնության ենթարկված երեխաների համար:

Ավելի շուտ հաշվետվություն, քան տարեդարձ հիշեցնող հավաքին մասնակցում էին, իրենց իսկ բնորոշմամբ, երեխաների պաշտպանությանն համակարգի ՙբանակի զինվորները՚' կենտրոնի նախագահ Բելլա Քոչարյանի գլխավորությամբ:

Կյանքի դժվարին պայմաններում հայտնված երեխաների շրջանում ՀՕՖ-ի կատարած աշխատանքը անուրանալի է, սակայն ցուցադրվող փաստագրական ֆիլմերը, եթե այդքան տխուր չլինեին, կարելի էր զավեշտ համարել. դրանցից մեկում փողոցից բերված երեխաներ էին, որոնց  ցուցադրում էին «դօ, ի պօսլե» տարբերակով, մյուսը' ակցիան էր, որտեղ «առողջ» հասարակությունը'  երեկոյան արդուզարդով տիկնայք եւ պարոնայք հանգանակություն էին կազմակերպել ու էկրանի վրա թափանցիկ քվեատուփի մեջ հավաքվող 10 հազարանոցների ֆոնին  մասնակիցների'  ինքնագոհ- ժպտուն դեմքերը:

Թերեւս կառույցն ունի իր կոնկրետ անելիքը, իսկ ոլորտում խնդիրները շատ- շատ  են ու խորքային: Երեխաները ՀՕֆ-ում' հետո նաեւ հատուկ դպրոցներ  տեղափոխվելիս  բազմաթիվ խնդիրներ են ունենում.

Համագործակցությունը ոստիկանության հետ չի նպաստում, որ նրանցից շատերը չհայտնվեն ազատազրկման վայրերում: Կալանավայրերում անչափահաս դատապարտյալների թիվը գնալով մտահոգիչ է դառնում, իսկ վերականգնողական կենտրոնի ստեղծումը, որը նախատեսված էր կարգազանց անչափահասների համար,  առ այսօր մնում է  անիրագործելի ծրագիր:

Լուծված չէ անօթեւան երեխաների բնակարանային խնդիրները: Դպրոցն ավարտելուց հետո փողոցից բերված երեխան կրկին փողոց է նետվում. Տղաները դեռ ոչինչ' բանակ են գնում, երկու տարով երկարաձգելով փողոցում հայտնվելու հեռանկարը, իսկ աղջիկները:

Նորանշանակ սոցապ նախարարը դժվարացավ որեւէ  բան ասել  չարաբաստիկ «Սոկոլ գրուպի» մեքենայությունների արդյունքում մանկատան երեխաների համար այդպես էլ չկառուցված բնակարանների մասին .

«Որքանով տեղյակ եմ գործը դատախազությունում է, գումարների մի մասն էլ վերականգնվել է», -ասաց նա' այն ինչ ասվում է արդեն քանի տարի, իսկ սայլը տեղից չի շարժվում:

2006-ից տիկին Բելլան կենտրոնում է: Նա բարեկամների խորհուրդը ներկայացրեց որպես մի մեծ ընտանիք, ուր աշխատում  են արդեն 4 տարի.

Մեր կողքին քաղաքական, արվեստի գործիչներ են, մտավորկաններ, որոնց հետ սիրով աշխատում ենք: Մեր դուռը բաց է, բոլոր բարի կամք ունեցողներին հրավիրում եմ կենտրոն՚:

Հայ Առաքելական եկեղեցու սպասավոր Տեր Շահեն ևս գոհ էր կենտրոնի աշխատանքից.

«Մի քանի տարի առաջ փողոցներում կարելի էր տեսնել մուրացիկ, թափառող երեխաներ, համատարած այդ երեււյթը այսօր չկա: Հայ ժողովուրդը միշտ էլ ունեցել է որբերի խնդիր:  Մեծ եղեռն:  20 ական թականներին հայ ընտանիքները վերցնում էին որբերի խնամակալությունը/ՀՕՖ-ը 32 երեխաների համար գտել է խնամատար ընտանիքներ/ եւ սա ուղղակի ավանդույթների վերականգնում է»:

Մարդկային աչքից ու երեւակայությունից  հեռու տեղակայված հաստատություններում ծվարած,  բարեկամների այցին այնքան կարոտ  երեխաները կարիք ունեն ոչ թե ակցիայի, այլ պարբերական հանդիպումների ու ջերմ վերաբերմունքի:

Տեր Շահեն փաստեց հանգամանքը, որ խորհրդային տարիներին գոյություն ունեցող  պրոֆտեխուսումնարանները  արհեստ ու արվեստ էին ուսուցանում, ու երեխաների համար ապահովում հետագա աշխատանք ու կայուն ընտանիք:

«Ցավոք այսօր վերացված է այդ համակարգը,- ասում է հոգևորականը՝ նշելով, որ Հայյ Առաքելական եկեղեցին եւս մտածում է մանկահասակ երեխաների հոգեւոր ուսումնական կենտրոն հիմնելու մասին:

Ռուզան Ավոյան